داستان
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
سایر مطالب...
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| << شروع < قبل 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 بعد > پایان >> | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| صفحه 1 - 50 از 873 | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| برگ نخست |
| ذرهبين |
| مقالات |
| گفتوگو |
| داستان |
| شعروادب |
| سبزآبی |
| معرفي كتاب |
| چند رسانه ای |
| گزارش |
| قلقلک |
| تماسباما |
| پایگاههای مهدوی |
| اخلاق فردی و اجتماعی |
| |||||
اين چند روز، كه هرچقدر مي خوابم باز هم دلم نمي خواهد از جايم بلند شوم... اين روزها كه بارها به خودم نهيب مي زنم: بلند شو صداي اذان مي آيد و... باز هم ناي قامت بستن ندارم، چقدر به حرف تو مي رسم؛
ابری در آسمان دیده نمی شد، گویی خورشید سر لج داشت، هر روز گرمایش را بیشتر می کرد. آسمان هم که انگار خساستش گل کرده بود، از دادن قطره ای آب هم مضایقه می کرد. بیابان شده بود مثل پوست دستان پر چین و چروک و ترک خورده ی پیرمرد. برای پرندگان نای پرواز نمانده بود. در آن روزها مادر به بچه اش رحم نمی کرد. مردم سامرا از این وضع به ستوه آمده بودند.
سوار شخصی شدم یک خانم جلو نشسته بود و من نفر سومی بودم که نشستم داخل ماشین. راننده مرد جوانی بود که لباس مشکی به تن داشت و موهایش هم کمی بلند بود.
آن شب در مدینه جشنی برپا بود؛ جشن ازدواج. خانواده ی داماد و نوعروس همه شاد بودند. قرار بود جمیله را به خانه ی او بیاورند. اما در دل او غوغا بود. مانده بود بین دوراهی. اضطراب همه ی وجودش را گرفته بود. نمیدانست تصمیم درست چیست؟ بماند و دل جمیله را نشکند یا برود و به یاران حق بپیوندد؟ سپاه رسول خدا (صلوة الله علیه و آله) راهی «احد» بود و وقت او تنگ. باید تصمیم می گرفت: خدایا! چه آزمایش سختی...
پس اين همه وقت مردی بود براي خودش و ما خبر نداشتيم؟!
خورشید دلش پر از خون بود، حسابی سرخ شده بود، کم کم داشت غروب می کرد و هوا رو به تاریکی می رفت.
کارهای زیادی داشتم، دل دل می کردم که کی تمام می شوند؛ هر طور بود می خواستم برسم به مجلس امامم. بالاخره همه چیز را نیمه کاره رها کردم و به سمت مسجد دویدم. هیچ چیز در این دنیا، برایم شیرین تر از شنیدن سخنان امام رضا(ع) نبود. بر در مسجد که رسیدم، کفش هایم را از پای کندم و وارد شدم.
