|
01 مرداد 1389 ساعت 22:54 |
 در جنگ جهانی اول (1916 میلادی) هنگامی که عدهای از سربازان انگلیسی در چند کیلومتری بیت المقدس مشغول سنگرگیری و حمله بودن، در دهکده کوچکی به نام «اونتره» یک لوح نقرهای پیدا کردند که حاشیهاش به جواهرات گرانبها مرصع و در وسطش، خطوطی به حروف طلایی نگارش یافته بود. و چون آن را نزد فرمانده خود: «میجرای-این-گریندل» بردند هر چه کوشید نتوانست از آن چیزی بفهمد، ولی دریافت که این نوشته به زبان اجنبی بسیار قدیمی است. و بالاخره این لوح، به وسیله او دست به دست گردید تا رسید به دست سرپرست ارتش بریتانیا «لیفتونانت» و «گلدستون» و ایشان هم آن را به دست باستانشناسان بریتانیا سپردند. پس از پایان جنگ (1918 میلادی) درباره لوح مذکور به تحقیق و بررسی پرداختند و کمیتهای تشکیل دادند که اساتید شناخت زبانهای باستانی بریتانیا، امریکا، فرانسه، آلمان و سایر کشورهای اروپایی جزو آن کمیته بودند. پس از چند ماه بررسی و تحقیق در سوم ژانویه 1920 میلادی معلوم شد که این لوح مقدسی به نام «لوح سلیمانی» و سخنانی از حضرت سلیمان (ع) را در بردارد که به الفاظ عبرانی قریم، نگارش یافته است و ما اكنون ترجمه الفاظ لوح را در اينجا ميآوريم:
الله
ياه احمد! مقذا = اي احمد! بفريادم رس
ياه ايلي! انصطاه = يا علي! مرا مدد فرماي
ياه باهتول! اكاشئي = اي بتول! نظر مرحمت فرماي
ياه حاسن! اضو مظع = اي حسن! كرم فرماي
ياه حاسين! بارفو = يا حسين! خوشي بخش
امو سليمان صوه عئخب زالهلاد اقتا = اين سليمان اكنون به اين پنج بزرگوار استغاثه ميكند.
بذتالله كمايلي = و علي قدرة الله است.
احمد ايلي
باهتول
حاسن حاسين
اعضاي كميته چون بر مضمون نوشته لوح مقدس اطلاع يافتند، هر يك با ديده تعجب به ديگري نگريستند و انگشت حيرت به دندان گزيدند و پس از تبادل نظر قرار بر اين شد كه لوح در موزه سلطنتي بريتانيا گذاشته شود. (براي كسب اطلاع بيشتر در اينباره مراجعه شود به كتاب «Wonderful Stories Of Islam» چاپ لندن ص 249. )
اما چون این خبر به اسقف اعظم انگلستان (Lord Bishop) رسید، یک فرمان محرمانهای به کمیته نوشت که خلاصهاش این است: «اگر این لوح در موزه گذاشته شود و در دیدگاه مردم قرار گیرد، اساس مسیحیت متزلزل خواهد شد و سرانجام خود مسیحیان جنازه مسیحیت را بر دوش بلند نموده و در قبر فراموشی دفن خواهند کرد. لذا بهتر آن است که لوح مذکور در رازخانه کلیسای انگلستان گذارده شود و جز اسقف و اهل سر کسی آن را نبیند.» كساني كه اين لوح را ديدند و بينشي داشتند، گرايشي عجيب به اسلام پيدا كردند و همان وقت بين دو نفر از دانشمندان به نام «وليم» و «تامس» پيرامون لوح گفتگوهايي شد كه به اسلام آوردن هر دو انجاميد، سپس وليم، «كرم حسين »و تامس، «فضل حسين» ناميده شد. (ـ براي اطلاع بيشتر در اين زمينه مراجعه شود به مجله «الاسلام» ـ دهلي فوريه 1927. م و «مسلم كرانيكل» لندن ـ 30 دسامبر 1926. م)
|
چقد سياسي شده ذره بين!ديگه رغبت نميكنم به سا...
واقعا لذت بردم . التماس دعا
سلام خدا قوتخواستم از مداح های دانشگاهمون ت...
dar zemmmmmmmmm baba fahmidim sheitan parastin
خداییش وقتی آدم راحت می گیره؛ واسه جفت طرفین...